Između Beograda i Zemuna, 1948. godine počela je izgradnja jednog od danas najmodernijih delova grada. Još 1923. bio je izgrađen prvi urbanistički plan koji je predviđao da se Beograd proširi i pređe na levu obalu Save, međutim, tadašnji uslovi nisu dozvoljavali da se ta ideja odmah ostvari.

Tri godine posle Drugog svetskog rata, 11. aprila 1948. godine, konačno je postavljen kamen temeljac Novog Beograda i u proleće 1948. na levoj obali Save je počelo da se gradi naselje okruženo sa svih strana peskom i močvarnim tlom. Objekti su nicali jedni za drugim, a četiri godine kasnije, osnovana je opština Novi Beograd.

Samo u prve tri godine, kroz frontovske i omladinske radne brigade je prošlo oko 200 hiljada njegovih graditelja – srednjoškolaca, studenata, radnika i inžinjera iz svih krajeva nekadašnje Jugoslavije. Najbrojnije među njima bile su seoske brigade iz Srbije. Radilo se i danju i noću, bez tehnike – ručno je sejan pesak i mešan malter, a konjska zaprega je prenosila teži materijal. Pre početka gradnje, močvarno zemljište je nasipano peskom iz Save i Dunava da bi se izdiglo iznad plavnih rečnih i podzemnih voda.

Danas, Novi Beograd krase široki bulevari, najduža i najlepša šetališta....Ima 200 solitera i 600 velikih stambenih objekata. Jedan od najpoznatijih je „Zapadna kapija Beograda“, sa desne strane autoputa prema Sremskoj Mitrovici, sa dva nebodera spojena mostom na vrhu.