Tragična sudbina se krije iza vrata najpoznatije knjižare u Beogradu!

* Zahtev za vraćanje knjižare podnele su Jevrejska opština Beograd i osoba koja tvrdi da je Konova naslednica

* Kon je osnovao “Izdavačko preduzeće Geca Kon A. D“

* Prvo je bio zatočen u Beogradu, zatim u logoru u Beču

Reč je o jednoj od najstarijih, a svakako najpoznatijih knjižara u Beogradu čija sudbina s vremena na vreme dođe u žižu interesovanja javnosti jer je objekat predmet restitucije. Zahtev za vraćanje knjižare podnele su Jevrejska opština Beograd i osoba koja tvrdi da je Konova naslednica.

A šta je bilo sa prvim vlasnicima ove knjižare i kakva je bila njihova sudbina?

Geca Kon rođen je u tadašnjoj Austrougarskoj u poznatoj aškenaskoj porodici. Živeo je u Zemunu i Novom Sadu, ali je 1901. godine postao srpski državljanin i u Beogradu otvorio knjižaru za srpsku i stranu književnost u Knez Mihailovoj ulici broj 1 koja je uskoro postala stecište najvećih prestoničkih intelektualaca toga doba. Tu su se okupljali Nušić i Prodanović, ali i Slobodan Jovanović i Miloš Crnjanski.

Zbog kalendara “Ratnik”, u kojem se veličaju pobede srpske vojske nad austrougarskim trupama, Kona su okupacione vlasti 1916. uhapsile i tada je prvi put završio u logoru – bio je interniran u radni kamp kod Nežidera u Gradišću. Njegova knjižara je zatvorena, a knjige na ruskom, engleskom i francuskom jeziku su javno spaljene.

Posle Prvog svetskog rata, Geca Kon je uspešno nastavio svoj rad. Prilikom osnivanja prvog udruženja srpskih knjižara 1921. izabran je za potpredsednika, a 1929. za predsednika udruženja.

Bogatstvo i ugled ovog čoveka stalno su rasli. Godine 1934. Kon je osnovao “Izdavačko preduzeće Geca Kon A. D“. U periodu do Drugog svetskog rata objavljivao je i preko 200 naslova u godini i po tome je knjižara Gece Kona bila na prvom mestu u Beogradu.

Stekao je veliko bogatstvo i sagradio vilu u Dobračinoj ulici broj 30. Posedovao je prvi luksuzni automobil u Beogradu i čak ga je pozajmljivao vlastima Kraljevine Jugoslavije u reprezentativne svrhe.

Ipak, Kon nije samo sticao. Bio je poznat i po velikoj novčanoj podršci književnicima i svim vrednijim kulturnim institucijama. Veliki deo sredstava uložio je u popularisanje dela domaćih pisaca.

– Od svoje zarade on je više nego iko pomagao domaću književnost. Piscima čije knjige nisu najbolje išle davao je pristojne honorare, kao i siromašnim, da bi mogli nesmetano, oslobađajući se napornog novinarskog rada, da ostvare zamišljena književna dela – rekao je o Konovom dobročinstvu književnik Božidar Kovačević.

U osvit 1941. godine Geca Kon je, uprkos brojnim upozorenjima i dojavama od strane prijatelja iz inostranstva, odbio da napusti Srbiju i skloni se od najezde nacista. Sa porodicom se samo 6. aprila iz Beograda prebacio u Vrnjačku banju, ali pokazalo se da to nije bilo dovoljno – ubrzo je uhapšen.

Prvo je bio zatočen u Beogradu, a potom u logoru u Beču. I on i cela njegova porodica ubijeni su 1941. godine.

Mesto Konovog stradanja nije poznato. Pretpostavlja se da je streljan u bečkom zatvoru ili pri kasnijem ispitivanju u Gracu. Žena Lujza Vajs, ćerke Elvira i Malvina, zet Franjo Bah, kao i dva unuka, streljani su kod mesta Jabuka blizu Pančeva u jesen 1941. Jedini član porodice koji je preživeo bio je Konov drugi zet Leopold Hercog.

Celokupna imovina porodice Kon je zaplenjena – kuće u Dobračinoj 30 i Sremskoj 4, dva stana u ulici Strahinjića Bana, knjižara i jedna radnja u Knez Mihailovoj, kao i plac na Dedinju. Najvredniji deo knjižnog fonda prenesen je u Nacionalnu biblioteku u Beču.

Posle oslobođenja, Konova firma je pretovrena u Izdavačko preduzeće “Prosveta”.

Bonus video - Vučić o Beogradu na vodi, kako je san postao stvarnost