U saopštenju ovog dokumentaciono-informacionog centra napominje se da je agresija "Oluja" provođena po taktici "spržene zemlje", što je polovinom novembra 1995. godine dostiglo razmere potpunog zatiranja srpske zajednice u Krajini, a Savet bezbednosti UN nije doneo bilo kakve kaznene mere.

- Najveći paradoks ove agresije, kao i onih koje su joj prethodile, jeste u činjenici da je agresor bila članica UN, a Krajina zona pod zaštitom iste organizacije i što su neke druge članice te organizacije odobrile i učestvovale u samoj agresiji", ističe "Veritas".

U saopštenju se podseća da su 4. avgusta 1995. godine oružane snage Hrvatske, uz odobrenje i podršku NATO, u sadejstvu sa snagama Hrvatskog veća odbrane i takozvane Armije BiH, izvršile agresiju na severnu Dalmaciju, Liku, Kordun i Baniju, odnosno na Srpsku autonomnu oblast Krajina, u sastavu tadašnje Republike Srpska Krajina.

Agresija je izvršena uprkos činjenicama da je ta oblast bila pod zaštitom UN i da su predstavnici RSK dan pre u Ženevi i Beogradu prihvatili predlog međunarodne zajednice o mirnom rešenju sukoba.

Navodi se da je odnos snaga bio 7:1 u korist agresora, a za nekoliko dana neravnopravne borbe slomljen je otpor Srpske vojske Krajine , a narod zapadne Krajine, njih više od 220.000, poučen "istorijskim iskustvom", kreće u dotad najveću srpsku seobu, na istok braći po veri i naciji.

- I kad je prestao svaki otpor SVK, agresor je ubijao ljude koji nisu hteli ili mogli sa svojih vekovnih imanja, ali i one u izbegličkim kolonama, i do Une i preko Une, duboko u teritoriji tadašnje Republike Srpske, navodi se u saopštenju.

Na evidenciji "Veritasa" nalaze se imena 1.853 poginulih i nestalih Srba iz ove akcije i posle nje, od čega 65 odsto civila, od kojih su oko tri četvrtine bili stariji od 60 godina, 29 odsto žena, od kojih su oko četiri petine bile starije od 60 godina, što predstavlja jedan od "crnih" rekorda građanskog rata devedesetih godina prošlog veka na prostorima bivše Jugoslavije.

Od ukupnog broja žrtava do sada je rasvetljena sudbina 1.002 lica, dok se na evidenciji nestalih vodi još 851 lice, od čega 614 civila, među kojima 310 žena.

"Veritas" navodi da Hrvatska izbegava bez valjanog razloga ekshumacije i poznatih mesta ukopa sa posmrtnim ostacima oko 270 lica, pokopanih uglavnom pod oznakom "nepoznat", što je jedinstven slučaj na području bivše Jugoslavije, te oteže i sa identifikacijom ekshumiranih posmrtnih ostataka 294 lica.

Oko 1.500 pripadnika SVK preživelo je zarobljavanje, a mnogi od njih su osuđeni na dugogodišnje kazne zatvora zbog ratnog zločina.

Oko 3.200 starih i nemoćnih, koji nisu htjli ili nisu mogli napustiti ognjišta, na silu su internirani u logore za civile. Krajina je opustošena, opljačkana, pa porušena i zapaljena. Nisu bili pošteđeni ni crkveni, kulturni, istorijski srpski, kao ni antifašistički spomenici.

"Veritas" podseća na presude Haškog tribunala i Međunarodnog suda pravde u kojima se konstatuje da su izvršeni zločini i etničko čišćenje nad Srbima, ali da niko nije osuđen, te navodi da će u analima pravosudnog beščašća ostati zapamćene oslobađajuće presude optuženima za zločine u Gošiću, Varivodama, Gruborima i Kijanima, kao i dugogodišnja istraga bez pomaka protiv NN lica za masakr hendikepiranih u Dvoru na Uni.

Dodaje se da je Međunarodni sud pravde svojom presudom dao krajiškim Srbima solidnu osnovu da pravnim putem nastave tražiti ostvarenje ostalih zahtjeva kao što su procesuiranje počinilaca ratnih zločina nad Srbima, obeštećenje za uništenu imovinu i izgubljene živote, održivi povratak i puno poštivanje njihovih nacionalnih i ljudskih prava, uključujući i široku političku autonomiju kakvu im je međunarodna zajednica prije akcije "Oluja" garantovala "Planom Z-4".

Napominje se da je parnični postupak pred federalnim sudom u Čikagu po tužbi krajiških Srba protiv američke konsultantske firme MPRI za saučesništvu u genocidu u "Oluji" u fazi medijacije, koja će trajati cijelu ovu godinu.