Pučem, koji je izvršen u jedan čas posle ponoći 27. marta 1941. godine, poništen je protokol o pristupanju Jugoslavije Trojnom paktu (Nemačka, Italija i Japan) koji su u ime jugoslovenske Vlade potpisali predsednik Dragiša Cvetković i ministar spoljnih poslova Aleksandar Cincar Marković.

Protokol, koji je isprovocirao puč, a potom i masovne demonstracije potpisan je posle ocene da je Jugoslavija strategijski u bezizlaznom položaju i da se nikakva pomoć od saveznika ne može dobiti.

Uklonjeno je namesništvo čija je prva ličnost bio knez Pavle Karađorđević, a maloletni kralj Petar Drugi proglašen je punoletnim.

Čim je informacija o puču, čija je centralna figura bio general Dušan Simović, dospela u narod izbile su masovne ulične demonstracije kao znak podrške građana puču. Bile su popraćene parolama koje su ostale upamćene u istoriji "Bolje rat nego pakt" i "Bolje grob nego rob".

Nije potpuno rasvetljeno, ali je među stručnjacima opšte prihvaćeno uverenje da je presudan podsticaj državnom udaru u tako prelomnom trenutku imao uticaj inostranstva, pre svega Londona, ali i Moskve.

Srpske opozicione stranke i patriotske grupe, kao i Srpska pravoslavna crkva sa odobravanjem su primile vest o državnom udaru.

Kasnije, 6. aprila, usledilo je brutalno bombardovanje Beograda i masovni napad Nemačke, Italije, Bugarske i Mađarske na Jugoslaviju.

Zemlja je raskomadana i formirane su takozvana Nezavisna država Hrvatska (NDH), zatim velika Albanija i velika Bugarska.

U nekoliko proteklih godina sudovi u Srbiji rehabilitovali su nekoliko učesnika događaja od 25. i 27. marta 1941. godine.