Donedavno carski grad iz epohe srpske srednjovekovne države povezivali smo sa devojčicom Milicom, koja je, između ostalog, nedavno dočekala i princa Čarlsa i vojvotkinju Kamilu prilikom njihove posete ovom gradu. Činjenica je da se u gradu gde Srba nema više od 100 zajedno sa đacima Bogoslovije, koji su tu samo tokom školske godine, pored njenog, ipak, čuje i smeh dvogodišnjeg Pavla i njegovog mlađeg brata, Uroša, koji ima tek šest meseci.

U Crkvi Svetog Đorđa otac Slobodan i njegova supruga Vidosava, koju smo sreli u šetnji crkvenim dvorištem, ponosni su roditelji. Kapija je otvorena, tu je i policajac, koji obezbeđuje ovu crkvu, ali i porodicu koja tu živi. Pavle, koji trči po travnjaku s velikim osmehom na licu, ipak ne ide napolje. Nažalost, nema s kim da se igra, brat mu je još mali, a albanska deca ne žele da se igraju s njim.

- Nismo imali nikakvih problema do sada, ali kako Pavlu da objasnim neke stvari? On trči prema ostaloj deci, želi svoje vršnjake, da se igra, ali Albanci, čija deca uđu u dvorište, opominju ih odmah da izađu. Možemo napolje da se prošetamo, ali... Sada će nam biti lakše kada su đaci u Bogosloviji - kaže Vidosava i pokazuje kuće oko crkve, u kojima su nekada živeli Srbi, a sada su sve prodate Albancima.

Otac Slobodan je nedavno posetio i srušenu crkvu u Mušutištu, gde su Srbi ove godine bili sprečeni da obiđu svetinju, i održao liturgiju, a o tome koliko je ponosan na svoju porodicu kaže da „blagodari Bogu na svemu što mu je dao i iako je teško to što mu deca rastu u teškom okruženju, veruje i nada se tako neće biti još dugo”.

Ne treba zaboraviti i da u selu Novake, koje se naslanja na Prizren, živi još jedna srpska porodica, sa dvoje dece, Darijom (godinu i po dana) i Matijom (četiri godine). Ipak, izgleda da ima nade.

 

Milica krenula u školu u Orahovcu

Milica Đorđević je prva četiri razreda škole završila u Prizrenu, zahvaljujući, između ostalog, episkopu Teodosiju, koji je zajedno sa srpskim vlastima obezbedio da učitelj dolazi i podučava malu Milicu. Od ove godine, pošto je trebalo da krene u peti razred, školovanje je nastavila u Orahovcu.

 

 

Od 8.000 Srba svega 20 ostalo u Prizrenu

U martovskom pogromu 2004. godine u Prizrenu su spaljene gotovo sve srpske kuće, kao i naše crkve i manastiri, zajedno sa Bogoslovijom. Zahvaljujući velikom zalaganju episkopa Teodosija, obnovljene su sve svetinje. U ovom trenutku u Prizrenu živi oko 20 Srba, koji su svi stariji ljudi (ne računajući profesore i đake u Bogosloviji, kao i porodicu Đorić), tako da mladih gotovo i nema, sem Ivana Krstića, koji radi pri crkvi na održavanju. Prema dostupnim podacima, oko 12.000 Srba je živelo u Prizrenu do 1999. godine.